آبان چهارصد و دو، نمیدونم چندم.

یه جملهای خوندم که گفته بود: "به خیر آدمها مشتاقتر از خودشون نباشید".یعنی برای کمککردن به آدمی که هنوز ازت کمک نخواسته پیشقدم نشو، که واقعاً درسته. نتیجهی خوبی نداره و لطف تو بیارزشه.به نظرم دو حالت پیش میاد؛ یا لطفت میشه وظیفهت و بیارزش تلقی میشه، یا در نهایت بهت میگن بیجا کردی کمک کردی، مگه من خواستم؟فکر کنم واسه من خیلی تلنگر خوبی بود چون همیشه مثل نخود هر آش میپرم وسط و فردینبازی در میارم.پس منِ عزیز، صبر کن ازت طلب کمک شه، بعد کمک کن.